نون و القلم

رییس شورای عالی جامعه مدرسین حوزه علمیه قم گفت: همه کسانی که به انقلاب و نظام علاقمندند، باید حمایت از انقلاب و ولایت فقیه را سرمشق خود قراردهند.

به گزارش رجانیوز پس از بیانات تاریخی روز گذشته رهبر انقلاب در جمع مبلغین ماه محرم و فضلای حوزه علمیه، امروز آیت‌الله یزدی در دیدار جمعی از مبلغان اعزامی از سوی اداره کل اوقاف کشور توصیه‎ها و انتقادات صریحی نسبت به رفتار برخی فعالان سیاسی از جمله رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام و دو نامزد شکست خورده انتخابات در ماههای گذشته مطرح کرد.

وی با تاکید بر این‌که "سخنانم به عنوان شخص خودم است و ربطی به جامعه مدرسین نداشته و از طرف کسی نیز نمی‌باشد و مسوولیت آن نیز برعهده خودم می‌باشد" یادآور شد: قبل از انقلاب اسلامی شرایط به گونه‌ای بود که شاه اساس اسلام را نشانه رفته و قطعیات قرآن کریم را زیر پا گذاشته بود و با آن مبارزه می‌کرد.

آیت الله یزدی سخنرانی امام خمینی(ره) در مدرسه فیضیه را نیز یادآور شد و اظهارکرد: هنگامی که سخنرانی ایشان تمام شد، عده‌ای در حوزه و حتی بعضی از هم دوره‌ای‌های ایشان گفتند که این کار خطرناکی است و به کجا می‌رسد. امام(ره) به آن‌ها پاسخ داد که «یاران من در گهواره هستند». ما بعدها مشاهده کردیم که در جریان پیروزی انقلاب اسلامی علی‌رغم تمام فشارها، با عنایت الهی، مردم آهسته آهسته به انقلاب روی آورند و انقلاب به پیروزی رسید.حکومت شاه مستاصل شده بود و نمی‌دانست چگونه است که وقتی امام(ره) سخنی را در فرانسه و در یک روستا بیان می‌کند، به این سرعت در سطح کشور پخش می شود.

وی خاطرنشان کرد: امام خمینی (ره) پیوسته در جریان انقلاب به اسلام و حاکمیت قرآن کریم تاکید داشتند. ایشان چه زمانی که یک مدرس عالیرتبه، چه زمانی که در تبعید و چه زمانی که فرمانده کل قوا بودند پیوسته تاکید داشتند که ما دنبال حاکمیت اسلام، قرآن و دین خدا هستیم و اساس انقلاب برپایه حاکمیت اسلام است.

رییس جامعه مدرسین با اشاره به این‌که "اکثر انقلا‌ب‌های دنیا در ابتدا با نیروی مسلح اداره می‌شود" اظهار کرد: امام خمینی در همان روز اول دستور تدوین قانون اساسی را دادند و حتی از مدت‌ها قبل فکر شورای انقلاب و دولت موقت را کرده بودند. امام خمینی برای خطری که اسلام را تهدید می‌کرد، قیام کرد. شعار امام از همان ابتدا «جمهوری اسلامی» بود و حتی در جریان انتخاب این عنوان، آن آیت ‌اللهی که زمانی مرید و مقلد فراوانی داشت و می‌خواست از عناوین روز استفاده کند بر سر این مساله حیثیت خود را از دست داد و امام فرمود «جمهوری اسلامی؛ نه یک کلمه کمتر و نه یک کلمه بیشتر».

آیت الله یزدی با بیان این‌که "مسایل رفاهی، اقتصادی و فرهنگی همه بر اساس حفظ اسلام و تحکیم مبانی آن است" گفت: هرکس که از این عنوان انقلاب فاصله گرفته است انقلاب در برابر او ایستادگی کرده است. دشمنان انقلاب به این نقطه و محوریت آن یعنی ولایت فقیه حمله کرده‌اند. آن‌ها سعی داشتند از تمام روش‌ها برای مقابله با کشور و انقلاب استفاده کرده و حتی حوادثی چون جنگ تحمیلی را به وجود آوردند و جهان در مقابل ما صف‌آرایی کرد. آنان قصد داشتند تا با جنگ تحمیلی، انقلاب را از پای درآورند. امام مقتدرانه در مقابل‌شان ایستادگی کرد و وقتی که ایشان از دنیا رفت، جانشین امام، امام‌گونه توانست تاکنون انقلاب را در شرایط مختلف مدیریت کند و با تدبیر امام‌گونه مسایل را پشت سر گذارد.

وی با تاکید بر این‌که "مقام معظم رهبری هرگز دنبال ریاست‌طلبی و دنیاخواهی نبوده‌اند" گفت: یک ذره هوای نفس در ایشان نیست و ایشان برای دفاع از اسلام حاضرند جان خود را فدا کنند. اما دشمنان داخلی و خارجی ولایت فقیه را نشانه رفته‌اند. ولایت فقیه عمود خیمه حاکمیت اسلام است و دشمن سعی دارد تا به ولایت فقیه ضربه بزند و اگر نتوانست به ولی فقیه ضربه وارد کند و به همین دلیل شعارهایی چون بازنگری در قانون اساسی و ایجاد شبهه در طلاب حوزه و مباحثی از این قبیل را طرح می‌کنند.

یزدی با بیان این‌که "برخی روح سیستم حاکم بر ولایت فقیه را درست متوجه نشده‌اند به خصوص وقتی که قید مطلقه به آن اضافه شد" توضیح داد: دولت و دیگر تشکیلات کشور به خاطر وجود ولایت فقیه مشروعیت پیدا می‌کنند وگرنه با انتخاب صرف توسط مردم قوای سه‌گانه مشروعیت ندارند و در ارتباط با ولی فقیه است که مشروعیت پیدا می‌کنند و ولایت مطلقه می‌تواند حتی سیستم را عوض کند.

وی گفت: ما موظفیم اسلام را در کشور حاکم کنیم، حال اگر یک روز کسانی به خیابان بیایند و همراه با دشمنان خارجی بگویند «جمهوری ایرانی» این چه معنایی دارد؟ آیا به معنای حذف اسلام و پایمال کردن خون شهدا نیست؟ آیا «جمهوری ایرانی» به این معنا نیست که اسلام حذف شود و تمام رنج و زحمت علما، مراجع و کسانی که برای این انقلاب زحمت کشیده‌اند نادیده گرفته شود و بگویند هرچه دنیا گفت همان باشد؟

وی با بیان این‌که "چهره سران فتنه کم‌کم برای همه شناخته شده است و این خودشان بودند که چهره خود را شناساندند" اظهار کرد: من واقعا غصه می‌خورم که این شخصی که لباس روحانی به تن دارد و در گذشته خدماتی نیز به انقلاب داشته است به صورت طنز در بین مردم مطرح شده و تا این حد تنزل پیدا کرده و به نام شیخ اصلاحات نیز از وی تعبیر می‌شود. یا واقعا موسوی چه افتخاری با خود دارد؟ در زمان نخست وزیری وی همه کسانی که در متن جریان بودند می‌دانند که دارای چه وضعیت فکری بود.

عضو فقهای شورای نگهبان با تاکید بر این‌که "من شهادت می‌دهم شورای نگهبان در هیچ زمانی جناحی و حزبی و گروهی عمل نکرده است" ادامه داد: از مرکب شیطانی پیاده شوید و برای خدا اگر خودتان را نمی‌خواهید نجات دهید علیه اسلام کاری نکنید و خود را کنار بکشید.

وی با اشاره به آیت‌الله هاشمی رفسنجانی نیز با بیان این‌که "شخصیت وی برای همه شناخته شده است و خدمات زیادی را در طول انقلاب داشته است." افزود: در جریان زندگی لغزشگاه‌های فراوانی در پیش روی انسان است و اگر انسان به خدا پناه نبرد و به خود تکیه بکند لغزش در سر راه است. آخرین برخوردی که با ایشان داشتم مربوط به قبل از اجلاس خبرگان است. به وی گفتم؛ این تعارفاتی که دوستان می‌کنند مربوط به دوران مدرسه است، خیلی شفاف می‌گویم؛ آقای هاشمی فاصله‌ای که شما با سکوت و با نامه خود از رهبری گرفته‌اید شایسته نیست. بیایید همراه رهبری باشید و شایسته نیست که شما این‌گونه رفتار کنید.

یزدی افزود: کسانی وجود داشتند که همراه امام، انقلاب و حتی قائم مقام بوده‌اند و حال به جایی رسیده‌اند که یک ضد انقلاب به وی مجسمه حقوق بشر دهد. آیا این یک عبرت نیست؟ آقای هاشمی شما سوابق بسیار زیادی دارید و تمام کسانی که نطق پیش از دستور در مجلس خبرگان داشتند، تاکید کردند که آقای هاشمی از رهبری فاصله نگیرید.

یزدی با بیان این‌که "رهبر انقلاب برای نگهداری آیت‌الله هاشمی رفسنجانی بسیار سرمایه گذاری کرده است" گفت: دیدید که تمام زحماتی که رهبری کشیده بودند، ایشان در آخرین خطبه نماز جمعه خود خراب کرد.

او با بیان این‌که "دستگاه قضایی و نظام را نباید تضعیف کرد" گفت: پس از مدتی که ایشان سکوت کرده بودند، همه دوستان به ایشان متذکر شدند که فاصله خود را با رهبری کم کنید و به ایشان نزدیک شوید، نظرات‌تان به گونه‌ای باشد که مردم شما را از انقلاب دور ندانند. ما نمی‌خواهیم وضعیتی که برای آن آقا به وجود آمد برای شما نیز به وجود آید. رهبری هم تاکید داشتند که ما با دفع مخالفیم بلکه با جذب موافقیم اما وقتی که آن‌ها نمی‌خواهند جذب شوند چه می‌شود کرد.وقتی که نمی‌خواهند بیایند در راهی که مردم و مسوولین نظام قرار دارند، چه می‌شود کرد؟

رییس جامعه مدرسین سخنرانی هاشمی رفسنجانی در دانشگاه مشهد را مورد اشاره قرار داد و گفت: دیدید که ایشان چه صحبت‌هایی کردند که باعث شد دشمنان خارجی نیز آن را بزرگ کنند.ما می‌خواهیم ایشان جذب شود، اما وقتی ایشان نمی‌خواهند و به حرف کسی گوش نمی‌دهند، ما نمی‌دانیم، شاید ایشان درگیر خانواده خود هستند.

وی با بیان این‌که "فرزند از اسلام عزیزتر نیست" گفت: ما دراین نظام روحانی مانند آیت‌الله گیلانی داشته‌ایم که وقتی فرزند وی جزء منافقین بود، خود حکم اعدام وی را امضا کرد. آیت‌الله خزعلی نیز وقتی که دید فرزندش با دشمنان خارجی مصاحبه کرده از وی تبری جست.

او با اشاره به سفر مهدی هاشمی به خارج از کشور گفت: آیت‌الله هاشمی این ادعا را دارند که فرزند ایشان برای تحصیل و بررسی وضعیت دانشگاه آزاد به خارج از کشور رفته است، باید گفت اگر ایشان برای تحصیل رفته‌اند، پس بهانه دانشگاه آزاد چیست؟ اگر برای دانشگاه آزاد رفته‌اند بهانه تحصیل برای چیست؟

یزدی افزود: ایشان چطور می‌گویند که باید زندانیانی که به تخریب اموال عمومی پرداخته‌اند و به خاطر آن‌ها فتنه خیابانی به پا شده است، و می‌گویند مردم را باید آزاد گذاشت، روزنامه ها را باید آزاد گذاشت. یعنی بیایند در خیابان و بگویند جمهوری ایرانی؟

وی تاکید کرد: من از همین تریبون و به عنوان عضو خبرگان خطاب به ایشان به عنوان رییس خبرگان می‌گویم که آقای هاشمی فاصله‌تان را با رهبری کم کنید، با ولایت باشید و بازی سیاسی را کنار بگذارید. اگر بیایید مطمئن باشید که رهبری استقبال می‌کنند. ایشان گفته‌اند که راه توبه باز است.

رییس جامعه مدرسینبا اشاره به بیانات اخیر مقام معظم رهبری نیز گفت: رهبری در این صحبت حجت را بر همه تمام کرد، هم بر سران فتنه و هم برای کسانی که در دامن فتنه‌اند، هم مراجع تقلید، هم مسوولان و هم طلاب و تکلیف و حجت را بر همه تمام کردند. همه کسانی که به انقلاب و نظام علاقمندند، باید حمایت از انقلاب و ولایت فقیه را سرمشق خود قراردهند.

ویدر پایان گفت:باید همه بدانند نظام آن قدر محکم است که هرکس بخواهد در برابرش بایستد عقب خواهد رفت و بدون تردید نظام حاضر نیست مخالف خود را دفع کند، بلکه قایل به جذب است اما اگر کسی به این امر توجه نکند آن را دفع خواهد کرد.

میرحسین موسوی کاندیدای ناکام انتخابات دهم ریاست جمهوری و لیدر جنبش موسوم به «سبز» که از آن با عنوان «جنبش سبزآشوب» نام برده می‌شود، یک روز پس از حادثه تروریستی سرباز بلوچستان، در مصاحبه‌ای تصویری و اینترنتی ظاهر شد و در خصوص «طرح وحدت ملی» به اظهارنظر پرداخت. موسوی در این مصاحبه توضیح داد که از طریق رسانه‌ها در جریان مسأله «طرح وحدت ملی» قرار گرفته و هیچ تماس یا گفت‌وگوی مستقیمی در این باره با او انجام نشده است. موسوی در این مصاحبه همچون سایر اظهارنظرهایش- پیش و پس از انتخابات- در انتخاب کلمات، جمله‌ها و موضع‌گیری‌هایش از قاعده بزرگنمایی و وانمودگی قدرت استفاده کرده است. به کارگیری ترکیب‌هایی چون «جریان عظیم» و «حرکت ملت» برای بزرگنمایی تحرکات رو به افول هوادارانش و ایرانشمول فرض کردن این تحرکات از بارزترین شگردهای جنگ روانی و تبلیغاتی در مصاحبه ایشان است. اما آنچه جای تعجب و شگفتی دارد این است که آقای موسوی در این مصاحبه به گونه‌ای سخن گفته که گویی حتماً باید درباره «طرح وحدت ملی» با او مشورت می‌شده و یا بشود! گویا وی از این اصل بی‌خبر است که «گفتمان وحدت ملی» در یک سرزمین که در لوای یک نظام سیاسی واحد نفس می‌کشد تنها در رابطه با گروه‌ها و افرادی مطرح شده و موضوعیت پیدا می‌کند که ساختارهای قانونی و سیاسی حاکمیت را که برگرفته از «منشور ملی قانون اساسی» آن کشور است بی‌قید و شرط پذیرفته باشند؛ بدین معنا، تنها «پوزیسیون‌ها» در دایره «وحدت ملی» قرار می‌گیرند نه «اپوزیسیون‌ها».
آقای موسوی و همراهانش با سوء‌استفاده از حسن ظن نظام و از طریق مجاری قانونی وارد عرصه انتخابات شدند اما پس از آنکه نتیجه انتخابات را به سود خود ندیدند به صریح‌ترین و خشن‌ترین وجه ممکن به سازوکارهای قانونی و مصوب انتخابات حمله کرده و نهادهای برآمده از قانون اساسی و ملی ایران- شورای نگهبان، وزارت کشور و قوه قضائیه - را مورد تاخت و تاز قرار دادند.
موسوی با طرح اتهام «تقلب بزرگ در انتخابات» اثرگذارترین گام را در ایجاد تفرقه و چندپارگی در جامعه ایران برداشت و شکاف عمیقی را در فضای سیاسی و لایه‌های افکار عمومی به‌وجود آورد.
کدام شهروند ایرانی است این حقیقت را نداند که این میرحسین موسوی بود که با ادعای تقلب، سبب شکل‌گیری فضای تقابل، ناآرامی و شکاف در کشور شد.
اکنون این پرسش مطرح است که فرد یا افرادی که خود آغازگر تفرقه و اختلاف بوده و با تداوم رفتارهای ساختارشکنانه خود به شکاف‌ها عمق بخشیده‌اند چگونه می‌توانند خود را در طرح «وحدت» سهیم و ذیحق بدانند؟
هرچند طرح وحدت ملی پس از اتفاقات ناگوار بعد از انتخابات از سوی برخی عناصر خیرخواه نظام مطرح شد و کسی در دلسوزی آنان شک ندارد ولی «اما و اگر»‌های اصولگرایان به طرح وحدت ملی ناظر به ابهاماتی است که در این طرح نهفته است. به باور فعالان جبهه انقلابی باید محور این وحدت مشخص شود(وحدت حول چه محوری؟). سپس فرآیند اجرای این طرح و دایره‌ پذیرش آن تبیین گردد(وحدت با چه شیوه‌ای و با چه کسانی؟). اصولگرایان بر این باورند وحدت با کسانی که بزرگ‌ترین ضربه‌‌ها را به «وحدت» زده‌اند بی‌معناست. اصولگراها این سبک را یک شیوه پارادوکسیکال و متناقض‌نما می‌دانند. اما تنگ‌نظری را نیز درخصوص «وحدت ملی» جایز نمی‌دانند و برای ورود موسوی و همراهانش به دایره وحدت، یک پیش‌شرط قائلند:«ابتدا موسوی و کروبی باید از ملت عذرخواهی کنند، به قانون اساسی بازگردند و سپس خود را در خصوص این طرح ذیحق بدانند.»
در حقیقت، این پیش‌شرط تنها از سوی اصولگراها مطرح نمی‌شود بلکه حتی طراحان راهکار وحدت ملی هم در طرح خود بر ضرورت عذرخواهی و بازگشت موسوی و کروبی تأکید کرده و این عذرخواهی را یکی از اصول تحقق وحدت ملی تعیین کرده‌اند.
بنابراین، طرح موضوع وحدت ملی از سوی میرحسین موسوی با توجه به رفتار ضد وحدت او نه تنها شگردی برای «فرار از عذرخواهی و پاسخگویی قضایی» ارزیابی می‌شود بلکه بیشتر به یک «طنز فانتزی سیاسی» شبیه است.

دموکرات‌های دیکتاتور و وحدت فانتزی
آقای موسوی در این مصاحبه می‌گوید:«در دیداری که با نمایندگان فراکسیون اقلیت مجلس داشتم بحث وحدت ملی را مطرح کردم که در آنجا قصد من از این اصطلاح بیشتر به یک حس و اراده جمعی بود که در طول انتخابات تشکیل شد. در آستانه انتخابات، زنجیره سبزی که میدان تجریش را به میدان راه‌آهن جوش داد یکی از بهترین مظاهر وحدت بود.» همانگونه که پیداست، دقیقاً منظور مهندس موسوی از «وحدت ملی»، «اجتماع دوباره اقلیت» علیه «اکثریت» است که تحقق آن منجر به پاره شدن زنجیره اتحاد ملی می‌شود. شکی نیست که نظر و دیدگاه‌های قانونی منتقدان قابل احترام و توجه است اما در نظام‌های مردم‌سالار، تحمیل و ترجیح نظر اقلیت بر اکثریت آن هم در یک فرآیند قانونی به نام انتخابات، پدیده‌‌ای «نامتعارف، فانتزی و طنز» است چرا که نفس وجود و دوام دموکراسی و مردم‌سالاری بر تفوق و تسلط «اکثریت» بر «اقلیت» استوار است و تحمیل اراده اقلیت بر «خواست اکثریت»، مصداق آشکار «دیکتاتوری اقلیت» است. آقای موسوی و همراهانش که سالیان درازی از احترام به خواست اکثریت سخن گفته و همواره خود را افرادی «دموکرات» معرفی کرده‌اند با رفتاری که علیه «رأی اکثریت» بعد از انتخابات دهم از خود نشان دادند خودشان را برازنده دریافت عنوان «دموکرات‌های دیکتاتور» کردند.

وحدت ملی از تجریش تا راه‌آهن
مایه تأسف است که میرحسین موسوی، «وحدت ملی» را تنها در میان جمع هواداران خود جست‌وجو می‌کند؛ آن هم هوادارانش پیش از انتخابات! چرا که بسیاری از آن هواداران‌، با مشاهده رویکرد موسوی پس از انتخابات به جمع منتقدان او پیوسته‌اند. با این حال بسیار نگران‌کننده است که آقای موسوی، وحدت ملی را تنها در یک زنجیره تبلیغاتی و احساسی آن هم از میدان تجریش تا میدان راه‌آهن تهران تفسیر می‌کند و جمعیت عظیم سایر رأی‌دهندگان 25 میلیونی در تهران و سایر شهرها و روستاها را در این طرح به حساب نمی‌آورد!

من استثنا هستم!
آقای موسوی در بخش دیگری از این مصاحبه با نقل خاطره‌ای از امام(ره) در ماجرای «مک فارلین» می‌گوید که امام خمینی(ره) فرمودند: «هیچ گاه کاری نکنید که نتوانید به مردم توضیح بدهید.» شایسته است مهندس موسوی شفاف‌سازی کند که چرا خود او که این همه از امام(ره) مایه می‌گذارد در خصوص قانون‌شکنی‌ها و تفرقه‌افکنی‌هایش به مردم توضیح نمی‌دهد؟ چرا سندهایش را در خصوص ادعای «تقلب در انتخابات» به مردم ارائه نمی‌دهد و افکار عمومی تشنه سند و مدرک را با توضیحات محکمه‌پسند و عقلانی اقناع نمی‌کند؟آیا آقای موسوی، اظهارات و اقدامات پوپولیستی و هیجانی را با «اظهارات مستند و عقلانی»‌ برابر می‌داند؟ آیا زمان آن نرسیده که مهندس موسوی از نام و اندیشه امام(ره) بیش از این استفاده ابزاری انجام ندهد؟ دفاع همیشگی از حقوق ملت ستم دیده فلسطین و لبنان مورد تأکید دائمی حضرت امام(ره) بود که میرحسین برای جذب رأی و به شیوه‌ای پوپولیستی بارها آن را زیر سؤال برد. از سوی دیگر، موسوی به آیت‌الله منتظری پیوست در حالی که دیدگاه امام(ره) در مورد آقای منتظری اظهر من الشمس است.
سخن راندن موسوی از امام(ره) در حالی که اندیشه‌های امام(ره) را آشکارا نایده می‌گیرد، چگونه قابل‌توجیه است؟ شاید آقای موسوی، خود را «یک استثنا» می‌داند!

منشأ بحران کجاست؟
میرحسین در بخش دیگری از مصاحبه اینترنتی‌اش گفته است: «تا هنگامی که مسأله بحران در کشور پذیرفته نشود ... تا موقعی که حق مردم قبول نشود برای تعیین سرنوشتشان، راه‌حل جامعی برای رفع مشکل پیدا نخواهد شد». آشکار است القای شرایط «بحران» در کشور از سوی آقای موسوی و همراهانش تنها یک حربه «روانی و تبلیغاتی» برای موجه جلوه دادن آشوب‌های خیابانی طیفی از هوادارانشان است. اگر منظور مهندس موسوی از بحران، اغتشاش‌ها و آشوب‌های هوادارانش برای تحقق «کودتای مخملی» است باید تا به حال متوجه شده باشند که این پروژه با برخورد مقتدرانه نظام و عدم همراهی عموم مردم خنثی شد. بنابراین بحرانی در کشور وجود ندارد.
سخن گفتن از حق مردم هم بسیار پسندیده است اما آقای موسوی شفاف‌سازی کند که منظورشان از حق مردم،‌کدام حق است؟ حق انتخابات؟ انتخابات که با رعایت ضوابط قانونی و نظارتی برگزار شد. اما آیا «احترام گذاشتن به خواست عمومی مردم» که در انتخابات شرکت کردند «حق مردم» نیست؟ آیا این احترام به حق مردم است که آقای موسوی و همراهانش برای تصاحب قدرت، در تلاش هستند تا با فضاسازی‌های کاذب تبلیغاتی، رأی اقلیتی خودشان را به رأی اکثریت ملت تحمیل کنند؟ میرحسین موسوی اگر به «حق مردم» باور دارد، چاره‌ای جز پذیرش «خواسته عمومی» ندارد.

لطیفه‌ای به نام «بازگشت به قانون اساسی»!
طنز‌آمیزترین محور مصاحبه آقای موسوی، تأکید او بر «بازگشت به قانون اساسی» ‌است.
در بازگشت به قانون اساسی و عمل به آن هیچ حرفی نیست اما کسی می‌تواند از قانون اساسی و بازگشت به آن سخن بگوید که خود طلایه‌دار زیرپا گذاشتن اصول قانون اساسی و خدشه به نهادهای برآمده از آن- ولایت فقیه، قوه قضائیه و شورای نگهبان- نباشد. طرح مکرر موضوع بازگشت به قانون اساسی از سوی موسوی، هم یک فرافکنی برای انحراف افکار عمومی است و هم یک لطیفه سیاسی برای خواص!

میرحسین موسوی کاندیدای ناکام انتخابات دهم ریاست جمهوری و لیدر جنبش موسوم به «سبز» که از آن با عنوان «جنبش سبزآشوب» نام برده می‌شود، یک روز پس از حادثه تروریستی سرباز بلوچستان، در مصاحبه‌ای تصویری و اینترنتی ظاهر شد و در خصوص «طرح وحدت ملی» به اظهارنظر پرداخت. موسوی در این مصاحبه توضیح داد که از طریق رسانه‌ها در جریان مسأله «طرح وحدت ملی» قرار گرفته و هیچ تماس یا گفت‌وگوی مستقیمی در این باره با او انجام نشده است. موسوی در این مصاحبه همچون سایر اظهارنظرهایش- پیش و پس از انتخابات- در انتخاب کلمات، جمله‌ها و موضع‌گیری‌هایش از قاعده بزرگنمایی و وانمودگی قدرت استفاده کرده است. به کارگیری ترکیب‌هایی چون «جریان عظیم» و «حرکت ملت» برای بزرگنمایی تحرکات رو به افول هوادارانش و ایرانشمول فرض کردن این تحرکات از بارزترین شگردهای جنگ روانی و تبلیغاتی در مصاحبه ایشان است. اما آنچه جای تعجب و شگفتی دارد این است که آقای موسوی در این مصاحبه به گونه‌ای سخن گفته که گویی حتماً باید درباره «طرح وحدت ملی» با او مشورت می‌شده و یا بشود! گویا وی از این اصل بی‌خبر است که «گفتمان وحدت ملی» در یک سرزمین که در لوای یک نظام سیاسی واحد نفس می‌کشد تنها در رابطه با گروه‌ها و افرادی مطرح شده و موضوعیت پیدا می‌کند که ساختارهای قانونی و سیاسی حاکمیت را که برگرفته از «منشور ملی قانون اساسی» آن کشور است بی‌قید و شرط پذیرفته باشند؛ بدین معنا، تنها «پوزیسیون‌ها» در دایره «وحدت ملی» قرار می‌گیرند نه «اپوزیسیون‌ها».
آقای موسوی و همراهانش با سوء‌استفاده از حسن ظن نظام و از طریق مجاری قانونی وارد عرصه انتخابات شدند اما پس از آنکه نتیجه انتخابات را به سود خود ندیدند به صریح‌ترین و خشن‌ترین وجه ممکن به سازوکارهای قانونی و مصوب انتخابات حمله کرده و نهادهای برآمده از قانون اساسی و ملی ایران- شورای نگهبان، وزارت کشور و قوه قضائیه - را مورد تاخت و تاز قرار دادند.
موسوی با طرح اتهام «تقلب بزرگ در انتخابات» اثرگذارترین گام را در ایجاد تفرقه و چندپارگی در جامعه ایران برداشت و شکاف عمیقی را در فضای سیاسی و لایه‌های افکار عمومی به‌وجود آورد.
کدام شهروند ایرانی است این حقیقت را نداند که این میرحسین موسوی بود که با ادعای تقلب، سبب شکل‌گیری فضای تقابل، ناآرامی و شکاف در کشور شد.
اکنون این پرسش مطرح است که فرد یا افرادی که خود آغازگر تفرقه و اختلاف بوده و با تداوم رفتارهای ساختارشکنانه خود به شکاف‌ها عمق بخشیده‌اند چگونه می‌توانند خود را در طرح «وحدت» سهیم و ذیحق بدانند؟
هرچند طرح وحدت ملی پس از اتفاقات ناگوار بعد از انتخابات از سوی برخی عناصر خیرخواه نظام مطرح شد و کسی در دلسوزی آنان شک ندارد ولی «اما و اگر»‌های اصولگرایان به طرح وحدت ملی ناظر به ابهاماتی است که در این طرح نهفته است. به باور فعالان جبهه انقلابی باید محور این وحدت مشخص شود(وحدت حول چه محوری؟). سپس فرآیند اجرای این طرح و دایره‌ پذیرش آن تبیین گردد(وحدت با چه شیوه‌ای و با چه کسانی؟). اصولگرایان بر این باورند وحدت با کسانی که بزرگ‌ترین ضربه‌‌ها را به «وحدت» زده‌اند بی‌معناست. اصولگراها این سبک را یک شیوه پارادوکسیکال و متناقض‌نما می‌دانند. اما تنگ‌نظری را نیز درخصوص «وحدت ملی» جایز نمی‌دانند و برای ورود موسوی و همراهانش به دایره وحدت، یک پیش‌شرط قائلند:«ابتدا موسوی و کروبی باید از ملت عذرخواهی کنند، به قانون اساسی بازگردند و سپس خود را در خصوص این طرح ذیحق بدانند.»
در حقیقت، این پیش‌شرط تنها از سوی اصولگراها مطرح نمی‌شود بلکه حتی طراحان راهکار وحدت ملی هم در طرح خود بر ضرورت عذرخواهی و بازگشت موسوی و کروبی تأکید کرده و این عذرخواهی را یکی از اصول تحقق وحدت ملی تعیین کرده‌اند.
بنابراین، طرح موضوع وحدت ملی از سوی میرحسین موسوی با توجه به رفتار ضد وحدت او نه تنها شگردی برای «فرار از عذرخواهی و پاسخگویی قضایی» ارزیابی می‌شود بلکه بیشتر به یک «طنز فانتزی سیاسی» شبیه است.

دموکرات‌های دیکتاتور و وحدت فانتزی
آقای موسوی در این مصاحبه می‌گوید:«در دیداری که با نمایندگان فراکسیون اقلیت مجلس داشتم بحث وحدت ملی را مطرح کردم که در آنجا قصد من از این اصطلاح بیشتر به یک حس و اراده جمعی بود که در طول انتخابات تشکیل شد. در آستانه انتخابات، زنجیره سبزی که میدان تجریش را به میدان راه‌آهن جوش داد یکی از بهترین مظاهر وحدت بود.» همانگونه که پیداست، دقیقاً منظور مهندس موسوی از «وحدت ملی»، «اجتماع دوباره اقلیت» علیه «اکثریت» است که تحقق آن منجر به پاره شدن زنجیره اتحاد ملی می‌شود. شکی نیست که نظر و دیدگاه‌های قانونی منتقدان قابل احترام و توجه است اما در نظام‌های مردم‌سالار، تحمیل و ترجیح نظر اقلیت بر اکثریت آن هم در یک فرآیند قانونی به نام انتخابات، پدیده‌‌ای «نامتعارف، فانتزی و طنز» است چرا که نفس وجود و دوام دموکراسی و مردم‌سالاری بر تفوق و تسلط «اکثریت» بر «اقلیت» استوار است و تحمیل اراده اقلیت بر «خواست اکثریت»، مصداق آشکار «دیکتاتوری اقلیت» است. آقای موسوی و همراهانش که سالیان درازی از احترام به خواست اکثریت سخن گفته و همواره خود را افرادی «دموکرات» معرفی کرده‌اند با رفتاری که علیه «رأی اکثریت» بعد از انتخابات دهم از خود نشان دادند خودشان را برازنده دریافت عنوان «دموکرات‌های دیکتاتور» کردند.

وحدت ملی از تجریش تا راه‌آهن
مایه تأسف است که میرحسین موسوی، «وحدت ملی» را تنها در میان جمع هواداران خود جست‌وجو می‌کند؛ آن هم هوادارانش پیش از انتخابات! چرا که بسیاری از آن هواداران‌، با مشاهده رویکرد موسوی پس از انتخابات به جمع منتقدان او پیوسته‌اند. با این حال بسیار نگران‌کننده است که آقای موسوی، وحدت ملی را تنها در یک زنجیره تبلیغاتی و احساسی آن هم از میدان تجریش تا میدان راه‌آهن تهران تفسیر می‌کند و جمعیت عظیم سایر رأی‌دهندگان 25 میلیونی در تهران و سایر شهرها و روستاها را در این طرح به حساب نمی‌آورد!

من استثنا هستم!
آقای موسوی در بخش دیگری از این مصاحبه با نقل خاطره‌ای از امام(ره) در ماجرای «مک فارلین» می‌گوید که امام خمینی(ره) فرمودند: «هیچ گاه کاری نکنید که نتوانید به مردم توضیح بدهید.» شایسته است مهندس موسوی شفاف‌سازی کند که چرا خود او که این همه از امام(ره) مایه می‌گذارد در خصوص قانون‌شکنی‌ها و تفرقه‌افکنی‌هایش به مردم توضیح نمی‌دهد؟ چرا سندهایش را در خصوص ادعای «تقلب در انتخابات» به مردم ارائه نمی‌دهد و افکار عمومی تشنه سند و مدرک را با توضیحات محکمه‌پسند و عقلانی اقناع نمی‌کند؟آیا آقای موسوی، اظهارات و اقدامات پوپولیستی و هیجانی را با «اظهارات مستند و عقلانی»‌ برابر می‌داند؟ آیا زمان آن نرسیده که مهندس موسوی از نام و اندیشه امام(ره) بیش از این استفاده ابزاری انجام ندهد؟ دفاع همیشگی از حقوق ملت ستم دیده فلسطین و لبنان مورد تأکید دائمی حضرت امام(ره) بود که میرحسین برای جذب رأی و به شیوه‌ای پوپولیستی بارها آن را زیر سؤال برد. از سوی دیگر، موسوی به آیت‌الله منتظری پیوست در حالی که دیدگاه امام(ره) در مورد آقای منتظری اظهر من الشمس است.
سخن راندن موسوی از امام(ره) در حالی که اندیشه‌های امام(ره) را آشکارا نایده می‌گیرد، چگونه قابل‌توجیه است؟ شاید آقای موسوی، خود را «یک استثنا» می‌داند!

منشأ بحران کجاست؟
میرحسین در بخش دیگری از مصاحبه اینترنتی‌اش گفته است: «تا هنگامی که مسأله بحران در کشور پذیرفته نشود ... تا موقعی که حق مردم قبول نشود برای تعیین سرنوشتشان، راه‌حل جامعی برای رفع مشکل پیدا نخواهد شد». آشکار است القای شرایط «بحران» در کشور از سوی آقای موسوی و همراهانش تنها یک حربه «روانی و تبلیغاتی» برای موجه جلوه دادن آشوب‌های خیابانی طیفی از هوادارانشان است. اگر منظور مهندس موسوی از بحران، اغتشاش‌ها و آشوب‌های هوادارانش برای تحقق «کودتای مخملی» است باید تا به حال متوجه شده باشند که این پروژه با برخورد مقتدرانه نظام و عدم همراهی عموم مردم خنثی شد. بنابراین بحرانی در کشور وجود ندارد.
سخن گفتن از حق مردم هم بسیار پسندیده است اما آقای موسوی شفاف‌سازی کند که منظورشان از حق مردم،‌کدام حق است؟ حق انتخابات؟ انتخابات که با رعایت ضوابط قانونی و نظارتی برگزار شد. اما آیا «احترام گذاشتن به خواست عمومی مردم» که در انتخابات شرکت کردند «حق مردم» نیست؟ آیا این احترام به حق مردم است که آقای موسوی و همراهانش برای تصاحب قدرت، در تلاش هستند تا با فضاسازی‌های کاذب تبلیغاتی، رأی اقلیتی خودشان را به رأی اکثریت ملت تحمیل کنند؟ میرحسین موسوی اگر به «حق مردم» باور دارد، چاره‌ای جز پذیرش «خواسته عمومی» ندارد.

لطیفه‌ای به نام «بازگشت به قانون اساسی»!
طنز‌آمیزترین محور مصاحبه آقای موسوی، تأکید او بر «بازگشت به قانون اساسی» ‌است.
در بازگشت به قانون اساسی و عمل به آن هیچ حرفی نیست اما کسی می‌تواند از قانون اساسی و بازگشت به آن سخن بگوید که خود طلایه‌دار زیرپا گذاشتن اصول قانون اساسی و خدشه به نهادهای برآمده از آن- ولایت فقیه، قوه قضائیه و شورای نگهبان- نباشد. طرح مکرر موضوع بازگشت به قانون اساسی از سوی موسوی، هم یک فرافکنی برای انحراف افکار عمومی است و هم یک لطیفه سیاسی برای خواص!