شعری از نیما یوشیج - خانه ام ابری ست
خانه ام ابریست
یکسره روی زمین ابریست با آن.
از فراز گردنه خرد و خراب و مست
باد میپیچید.
یکسره دنیا خراب از اوست
و حواس من!
آی نی زن که ترا آوای نی برده ست دور از ره کجایی؟
خانه ام ابری ست اما
ابر بارانش گرفتهست
در خیال روزهای روشنم کز دست رفتندم،
من به روی آفتابم
میبرم در ساحت دریا نظاره
و همه دنیا خراب و خرد از باد است
و به ره، زن که دائم می نوازد نی، در این دنیا ابراندود
راه خود را دارد اندرپیش
نویسنده : علی محمودی ; ساعت ۸:٢۸ ق.ظ روز جمعه ٢٩ آبان ۱۳۸۸
تگ ها :
نیما یوشیج ، خانه ام ابری ست
نظرات ()
