مشکل سینمای ایران
در این که سینمای ایران مشکل دارد هیچ شکی نیست و این را اکثر اهالی سینما قبول دارند. خب مثل هر چیز دیگری که دچار مشکل است باید دوباره راه چاره برای حل این مشکل کنیم. برای حل هر مشکلی ابتدا باید خود مشکل را شناخت، دلایل بوجود آمدن آن، دلایل استمرار آن و ... . تا زمانی که خود مشکل را نشناسیم، نمی توانیم راه حل را پیدا کنیم.
به نظر می رسد که دلیل اینکه ما حرفهای زیادی درباره سینما می زنیم ولی وضع سینمای کشورمان هر روز بدتر از دیروز می شود، این است که به جای توجه به دلایل بوجود آمدن این مشکلات، راه حل صادر می کنیم!
یکی از اصلی ترین مشکلات، دولتی بودن سینما است. تا وقتی که سینما به طور کامل به دست خصوصی داده نشود این مشکل پابرجا است. چون وقتی دولتی بود، رقابت معنا ندارد. چون وقتی دولت به من تهیه کننده یا کارگردان پول داده است که فلان فیلم را بسازم و فلان مقدار هم دستمزد می گیرم، برای من فرقی نمی کند که فیلم من مخاطب داشته باشد و فروش داشته باشد یا نه، بلکه من فقط فیلمم را می سازم، بدون توجه به مخاطب.
پس تا وقتی سینما دولتی است، حرف زدن درباره راه حل مشکلات سینما وقت تلف کردن است.
مشکل بعدی این است که به جای اینکه کارشناسان خبره نظر بدهند، عده ای که دانش سینمایی ندارند ولی چند تا فیلم سینمایی دیده اند ! اظهارنظر می کنند. وقتی هم که کارشناس خبره حرف می زند، چون به جای تعریف و تمجید، دردها و مشکلات را می گوید از همه طرف مورد هجوم واقع می شود.
برنامه نقد سینمای ایران در صدا و سیما ساخته نمی شود، فقط "هفت" از شبکه سه پخش می شود و بس. آیا با یک برنامه که هفته ای یکبار پخش می شود می شود به تمام جوانب و مسایل در سینمای به این گله گشادی پرداخت؟
مشکل دیگر خودبزرگ بینی است. همان طور که هر نمایشگاهی که راه می اندازیم کلمه ی "بین المللی" را به اول آن می چسبانیم، جشنواره های سینمایی مانند جشنواره فیلم فجر و کودک و ... . من خنده ام میگیرد که مسوولین تصور می کنند با شرکت کردن دو تا کشور خارجی در جشنواره، از جشنواره داخلی به جشنواره بین المللی می رسیم. اگر به این جشنواره بین المللی بگوییم، به اسکار و کن و برلین و ... چه بگوییم؟
پس قبول کنیم که ما خیلی زمان لازم داریم تا کلمه "بین المللی" را در کنار سینمای خود قرار دهیم.
نظرات ()
